رفتن به نوشته‌ها

سودانی در حال گذار اولین فیلم اسکار را ارائه می دهد

تقریباً دو سال پس از سرنگونی عمر البشیر ، خودکامه ، سودان در حال گام برداشتن برای پیوستن به جامعه بین المللی است که مدتها از آن دور بود. که شامل صنعت فیلم سازی آن نیز می شود.

سودان برای اولین بار در تاریخ خود نامزد دریافت جایزه اسکار شده است. “شما در بیست سالگی می میرید” که توسط کنسرسیومی از شرکت های اروپایی و مصری تولید شده اما با کارگردان و بازیگران سودانی تولید شده است ، در گروه بهترین فیلم بلند بین المللی رقابت می کند.

داستان پس از جوانی است که مرگ وی در سن 20 سالگی خیلی پیش از تولد او پیشگویی نمی شود ، و بر سالهای شکل گیری او سایه افکنده و بارهایی را که بر دوش یک نسل از جوانان سودان وارد می شود ، به موازات آن مقایسه می کند.

منتقدان می گویند که بر اساس یک داستان کوتاه توسط حمور زیادا ، رمان نویس سودانی ، این نشان می دهد که صحنه فرهنگی این کشور پس از دهها سال ظلم و ستم دوباره در حال بیدار شدن است.

این فیلم در میان تظاهرات گسترده علیه البشیر که توسط ارتش در آوریل 2019 سرنگون شد پس از نزدیک به 30 سال حاکمیت بر کشور ، تولید شد.

امجد ابولاله ، فیلمساز به آسوشیتدپرس گفت: “این یک ماجراجویی بود.” “در خیابان ها اعتراضاتی صورت گرفت که با آغاز فیلمبرداری به انقلابی تبدیل شده بود.”

قیام سودان در اواخر سال 2018 فوران کرد ، و با متورم شدن تعداد مردم در خیابان ها ، بسیاری از آنها جوان ، ارتش وارد عمل شد و رئیس جمهور اسلامگرا را سرنگون کرد. از آن زمان به بعد ، این کشور شروع به تغییر شکننده به دموکراسی کرده است و سالها حکومت تئوکراتیک را که آزادی هنرمندان را محدود می کرد ، پایان داد.

ارسال فیلم در ماه نوامبر توسط وزارت فرهنگ کشور ، یک ماه قبل از دومین سالگرد آغاز قیام اعلام شد.

این روایتی را دنبال می کند که توسط Ziyada در اوایل سال 2000 نوشته شده است و زندگی کودکی را در دهه 1960 در یک روستای دورافتاده ، واقع در بین رودخانه های نیل آبی و سفید ، شرح می دهد. ساکنان تا حد زیادی با اعتقادات و سنت های صوفیانه باستان ، یک سویه عرفانی از اسلام ، هدایت می شوند.

این فیلم زمانی شروع می شود که مادری ، ساکینا ، پسر تازه متولد شده خود را به عنوان برکت به یک مراسم صوفی در یکی از حرم های اطراف می برد. همانطور که یک شیخ نعمت خود را می دهد ، مردی با لباس سنتی رقص مراقبه ای را انجام می دهد ، پس از 20 چرخش ناگهان متوقف می شود ، و روی زمین می افتد – فال بد.

مادر ترسیده از شیخ درخواست توضیح می کند. اما او می گوید ، “فرمان خدا اجتناب ناپذیر است.” در این مرحله ، جمعیت می فهمند این پیشگویی است که پیش بینی می کند کودک در 20 سالگی خواهد مرد.

پدر مات و مأیوس ، همسر و پسرش را که موذامیل نامیده می شوند ، رها می کند تا سرنوشت آنها را تنها بگذراند.

موزامیل زیر چشم مراقب مادرش که بیش از حد محافظت نمی کند ، بزرگ می شود که در انتظار مرگ زودهنگامش سیاه می پوشد. این پیشگویی او را آزار می دهد – حتی کودکان دیگر او را “پسر مرگ” می نامند.

علی رغم آن ، موزامیل اثبات می کند پسری پرسود و پر از زندگی است. مادرش به او اجازه می دهد برای تحصیل قرآن برود. او بخاطر حفظ و تلاوت آیاتی مورد ستایش قرار می گیرد. سپس یک نقطه عطف به وجود می آید.

سلیمان ، یک فیلمبردار ، پس از سالها کار در خارج از کشور ، به روستا برمی گردد. موزامیل ، که اکنون به عنوان دستیار مغازه دار روستا مشغول به کار است ، با تحویل الکل به او که یک تابوی اجتماعی است ، او را می شناسد.

سلیمان ، که با یک روسپی زندگی می کند ، چشمان موزامیل را به دنیای خارج باز می کند. از طریق بحث های آنها ، او شروع به شک و تردید در نبوت حاکم بر زندگی او تاکنون کرده و خانواده اش را از هم پاشیده است.

هنگامی که 19 ساله می شود ، موزامیل تصمیم می گیرد که زنده بودن را تعیین کند ، حتی وقتی مرگ را فرا می خواند.

این فیلم با انتقادات مثبت منتقدان بین المللی روبرو شده است. اولین بار در بخش موازی جشنواره بین المللی فیلم ونیز 2019 ، روزهای ونیز ، به نمایش در آمد. این فیلم برنده شیر آینده برای بهترین فیلم اول شد – اولین فیلم سودانی که این کار را انجام داد. از آن زمان ، حداقل دوازده جایزه در جشنواره های فیلم در سراسر جهان کسب کرده است.

ابو علاالا می گوید تیمش در ساخت فیلم که توسط همان محیط محافظه کار به تصویر کشیده شده است ، با موانعی روبرو شده است. وی محیط ایجاد شده توسط البشیر را که در کودتای نظامی مورد حمایت اسلامگرایان در 1989 به قدرت رسید ، مقصر می داند. تحت حاکمیت وی ، آزادی های شخصی محدود به معنای این بود که بسیاری از مردم به هنر نگاه می کردند.

وی گفت ، یک چالش بزرگ این بود که ساکنان محلی در محل فیلمبرداری اولیه به حضور آنها اعتراض کنند. خدمه مجبور به حرکت شدند ، اما آنها استقامت کردند.

ابوالعلا گفت: “ما معتقد بودیم كه باید تحت هر شرایطی انجام شود.” او می گوید خوش شانس بود که دوره تولید فیلم با لحظه حوزه فرهنگی قیام همزمان شد. دولت قبلی طرفدار کار او نبود.

این فیلم همچنین با استقبال از داخل منطقه روبرو شده است.

تارک الشناوی ، منتقد فیلم مصری ، نوشت: “این یک فیلم کاملاً واقعی و محلی است که باعث می شود مخاطب همه جزئیاتش را هر زمان و هر کسی که باشد احساس کند.”

این فیلم تنها هشتمین ساخته شده در داخل سودان است. ابو علالا می گوید که انتخاب آن نشان می دهد سودان داستان های بی شماری دارد که ناگفته ها باقی مانده است.

“در سودان صنعت فیلم سازی وجود نداشت – فقط تلاش های فردی … حاکمان سودان – کمونیست ها یا اسلام گراها – علاقه ای به سینما نداشتند. آنها فقط علاقه مند بودند که در کنار خود هنرمندانی داشته باشند. “

اکنون ، او امیدوار است که او و دیگر فیلمسازان آزادی داشته باشند که داستان های سودان را با جهان به اشتراک بگذارند.

منتشر شده در World & Nation