رفتن به نوشته‌ها

رمان وال فرانک رایانه اسکیت باز سان فرانسیسکو ، “Top of Mason”

واکر رایان در سن 14 سالگی به دو چیز مهم دست یافت: اولین حامی اسکیت بورد و یک جعبه کتاب که توسط مادربزرگش نوشته شده است.

او نمی تواند به یاد بیاورد که لاک پشت های نینجا Teenage Mutant یا برادر بزرگتر دوستش او را به اسکیت بورد علاقه مند کرده است. حافظه مبهم او را ببخشید: او 7 ساله بود ، رایان در 10 سالگی شروع به ارسال آنچه اسکیت بازها “نوارهای اسپانسر من” می نامند ، کرد. چهار سال بعد ، او اولین اسپانسر خود را دریافت کرد ، زنجیره کالاهای ورزشی Play It Again Sports. اسکیت برد ها زندگی خود را از طریق حمایت مالی تأمین می کنند و آنها جوان را شروع می کنند.

مادربزرگ رایان ، رمان نویس سوزان تروت بود که حساسیت ادبی او را به او وصیت کرد. او یادآوری می کند که کارهای تروت ، که در آن جعبه موجود بود ، “بسیار بزرگسال بود”. “عناصر عاشقانه واقعی. تعلیق و جنسیت بسیار زیاد و چیزهای واقعی فقط در آن وجود دارد. ” واکر جوان نمی دانست که گرامی (همانطور که به او گفته می شود) چه کاری انجام داده است. “این برای من ناراحت کننده بود. مثل ، اوه ، او می تواند انواع چیزهایی را بنویسد که من فقط در فیلم های دارای درجه R دیده ام. “

تقریباً 20 سال بعد ، دو علاقه رایان در اولین رمان او ، “Top of Mason” ، که او خود را از طریق فروشگاه آنلاین خود ، دوستان قدیمی منتشر کرده است ، گرد هم آمده اند. تعلیق و رابطه جنسی و سایر “چیزهای واقعی” در آنجا وجود دارد ، اما همچنین محیط کاملاً غیرمعمول صحنه اسکیت بورد سانفرانسیسکو است. هنری فیلیپ ، قهرمان اصلی ، 29 ساله است و به عنوان یک نظافتچی در هتل SRO که در آن زندگی می کند نیز کار می کند ، زخمی شده از قطع رابطه طولانی مدت. هنری که به نظر می رسد پشت سر او در اسکیت بورد باشد ، روزهای خود را برای کارهایش برای رئیس خود در هتل می گذراند ، در پارک اسکیت محلی اسکیت می زند و برای همسر سابق خود غذا می خرد.

رایان ، که در شهر کوچک هلنا دره ناپا بزرگ شده است ، در سال 2011 ، هنگامی که 23 ساله بود ، یک اسکیت بورد حرفه ای شد. “Top of Mason” نه تنها برخی از توصیفات ظریف سواری را نشان می دهد (هیئت مدیره دوباره به دستان شما می رسد مانند “بازگشت از بتمن به بروس”) بلکه تغییرات صنعت را نیز کالبدشکاف می کند – به ویژه در تضاد بین یک مشهور جوان و یک اسکیت باز عجیب و غریب به دانه رفت

دیوون وست ، معروف به دیزی دیو ، یک اسکیت باز و ستاره رپ مشهور در جهان است که با تیم اطرافیان و تیم مدیریتی غلت می زند و در یک عمارت چهار طبقه زندگی می کند. درصد کمی از موافقان به این سطح از موفقیت می رسند. بیشتر اسکیت بازهای حرفه ای اصلاً درآمد ندارند. سرانجام بسیاری مانند گری ، دوست قدیمی هنری ، که اکنون در خیابان زندگی می کند ، با کلاهبرداری در فروشگاه های لباس ، اصلاح دستور زبان و ترک سیگار. همانطور که هنری در حال حرکت پس از اسکیت بورد و وجود خود پس از رابطه است ، بین این دو چهره – رویا و کابوس در نوسان است.

واکر رایان با اولین رمان خود ،

واکر رایان با اولین رمان خود ، “Top of Mason”.

(ویتنی رایان)

رایان ، که “در حال رفتن به مأموریت های بمب گذاری در تپه های دیوانه” در منطقه خلیج بزرگ شده است ، از نزدیک با صحنه داستان خود آشنا است. او می گوید: “اسكیت بورد در سانفرانسیسكو همیشه با زرق و برق بوده است.” “این همیشه یک مقصد بوده است. این قطعاً مکه برای اسکیت بازهایی بود که می خواستند طرفدار شوند و در یک زمان خاص مانند اوایل اواسط دهه 90 مورد توجه قرار بگیرند. و بعد ، وقتی دبیرستان بودم ، احساس می کنم به جنوب کالیفرنیا نقل مکان کرده است. “

پانزده سال بعد ، این عمل عمدتا در هر نقطه جغرافیایی بلکه در اینستاگرام متمرکز شده است ، جایی که می تواند مشاغل متولد شود ، شهرت کسب کند و پول زیادی بدست آورد. در روزهای آنالوگ تر ، هنگامی که رایان (و قهرمان او هنری) در حال ظهور بودند ، در عوض فیلم های اسکیت تمام قد ، که معمولاً توسط یک شرکت تولید می شدند ، بازار فرهنگی را تحت سلطه خود در می آوردند که “قطعات ویدئو” انفرادی را از یک تیم اسکیت باز حمایت مالی می کردند. . انتشار یک ویدیوی مهم (که بعضی اوقات توسط فیلمسازان شناخته شده ای مانند اسپایک جونزه کارگردانی می شود) یک اتفاق است.

YouTube و مجله Thrasher Magazine به طور فزاینده ای تحت وب حضور داشتند ، که به اسکیت بازان اجازه می داد به سرعت فیلم های خود را فیلمبرداری و پخش کنند – قسمت های ویدئو با تمرکز بر روی یک اسکیت باز در مقابل کل تیم. اکنون ، حتی فیلم های کامل شرکت نیز در یک زمان منتشر می شوند و بازار را به سمت سوپراستارهای مجزا سوق می دهند. تکه ها و تکه های اینستاگرام حتی بیشتر ، کلیک ها را به سمت ترفندهای واحد سوق می دهد.

در “Top of Mason” ، اینستاگرام عملا شخصیت خاص خودش است. هنری پس از بازگشت از طریق سیستم عامل ، به بی اعتبار بودن معتبر و ماشین های ستاره ای تقلیل دهنده آن تبدیل می شود. برای نویسنده ، این فرصتی بود برای نشان دادن تغییر مهم نسلی. او می گوید: “شما می توانید از طریق اینستاگرام امروزه بیش از هر سازمان رسانه ای یا مارکی برای شما هیاهوی تبلیغاتی ایجاد کنید.” “اینگونه است که اکنون نام خود را در اسکیت بورد می سازید.”

آنچه تغییر نکرده این واقعیت اساسی است که اسکیت بورد یک اقتصاد عجیب و غریب است ، و بیشتر مسئولیت بازاریابی بر عهده اسکیت بازها است ، که به طور موثر پیمانکاران کم درآمد هستند. اسکیت بازهایی که در شبکه های اجتماعی باهوش ترین هستند ، با استفاده از فناوری و از فیلم های تیمی رها می شوند ، اکنون موفق ترین افراد هستند ، اما این واقعاً چه سنجشی دارد؟ اسکیت بورد ماهر یا فروش عالی؟

رایان می گوید: “ما اسكیت بازهای حرفه ای را روی چنین پایه بالایی قرار می دهیم ،” اما صدها نفر وجود دارد ، اگر نه هزاران نفر دیگر كه به همان اندازه خوب هستند ، كه هرگز طرفدار نرفتند ، اما اساساً جوانی یا 20 سالگی خود را صرف این حرفه كردند مسیر.” و اگر آنها به عنوان اسکیت باز موفق نشوند ، غالباً با کارگردانی یا مهارت های دیگر کم می مانند. گری ، ولگرد بازنشسته “Top of Mason’s” ، نوعی از اسکیت بورد است که اغلب به طور غیررسمی کنار گذاشته می شود. در مورد گری ، اعتیاد ، بیماری روانی و یک حادثه دلخراش منجر به زندگی در خانه ای بی خانمان و جنایات کوچک می شود.

رایان می گوید: “من آنقدر دوست دارم که این اتفاق افتاده است.” “اما در واقع ، هیچ قافیه یا دلیلی برای آن وجود ندارد. این اساساً تصادفی است که باید طرفدار شود و همچنین ذهنی و نوعی احمقانه است و فکر می کنم در نوع خود کاملاً بی معنی است. “

هنری در واقعه بعد از جدایی با این واقعیت ها روبرو می شود. افسرده و فرسوده ، او به گری برخورد می کند ، که شیطنت های وحشی و سبک زندگی هرج و مرج او را در لحظه جذاب می کند. هنری پس از یک گردباد گردباد ، با دیزی دیو و اطرافیانش روبرو می شود ، که او را دوباره به دنیای اسکیت وصل می کند که نمی شناسد.

“Top of Mason” طی دو ماه اتفاق می افتد و در طی آن هنری سعی می کند بقیه عمر خود را مشخص کند.

واکر رایان یک ضربه تلنگر را از قسمت حاشیه بر روی شیر آتش نشانی برش می دهد.

واکر رایان یک ضربه تلنگر را از قسمت حاشیه بر روی شیر آتش نشانی برش می دهد.

(دن زاسلاوسکی)

خود رایان موفق شد در اسکیت بورد پیشرفت کند. او برای شرکت هایی مانند Organika و DVS Shoes سوار می شد و اکنون برای Sovrn اسکیت بازی می کند. او قسمتهای ویدیویی بی شماری را ارائه داده ، به جهان سفر کرده ، در مسابقات شرکت کرده و حتی در سال 2006 در فیلم “بچه های کوچک” مشورت کرده است. به تازگی ، او مارک تجاری خود به نام Old Friends را تأسیس کرده است ، که امیدوار است طی چند سال آینده بتواند آن را گسترش دهد ، زیرا در 32 سالگی در آستانه پایان کار حرفه ای خود است.

اما اسکیت بازهای حرفه ای واقعاً بازنشسته نمی شوند. آنها فقط مشاغل دیگر را می یابند. علاوه بر مغازه او ، البته ، داستان نیز وجود دارد. اما نوشتن به همان اندازه اسکیت بورد متزلزل و از نظر اقتصادی خطرناک است. چیزهایی که دوست داریم همیشه نمی توانند ما را حفظ کنند ، اما این دلیل نمی شود که جلوی آنها را بگیریم. رایان می گوید: “من خیلی لجباز هستم و نمی خواهم اسکیت را ادامه دهم.” “چون چیزی است که من آن را دوست دارم ، می دانی؟”

کلارک نویسنده “واحه ای از وحشت در صحرای ملال” و “اسکیت بورد” آینده است.

منتشر شده در دانلود فیلم